نشست دوم



در روز دوشنبه 19 اسفند ماه دومین نشست از سلسه نشست های دانشجویی با حضور دکتر اکبر پروازیان به عنوان مهمان نشست برگزار شد. موضوع این نشست را دانشکده فیزیک در گذر زمان انتخاب کرده بودیم و در بروشورهایی که بین دانشجویان توزیع شد ، سوال هایی مطرح کردیم از قبیل اینکه از تاریخچه ی دانشکده ی خود چه می دانید؟ و اینکه چقدر از گذشتگان خود الگو برمی داریم؟ و....طبق روال نشست ها بیست دقیقه به مهمان زمان داده شد تا درباره موضوع مطرح شده بحث کند و پس از آن حضار اعم از دانشجویان و اساتید محترم نظرات و پرسش های خود را مطرح کرده و گفتگو بدین ترتیب ادامه یافت. دکتر پروازیان در خلال بحث های خود بیشتر از همه چیز به خودباوری و همت و همدلی تاکید کردند و با اشاره به گذشته ی خود و همکارانشان سعی بر این داشتند که دانشجویان را از این پیام مهم آگاه کنند که بدون خودباوری و اراده ی قوی هرگز قادر به پیشبرد اهداف خویش نیستیم. ایشان بحث را با مقدمه ای از گذشته ی دانشگاه و نحوه ی شکل گرفتن آن آغاز کردند و چنین گفتند که در دهه ی شصت دانشگاه وضع نابه سامانی داشت و ما تقریبا از صفر شروع کردیم. هیئت علمی دانشکده ی فیزیک از اساتید با مدرک فوق لیسانس تشکیل شده بود و در این دهه عده ای برای مدرک دکترا به اروپا اعزام شدند. کسانی برای همیشه از ایران رفتند اما بسیاری احساس تکلیف کرده و برگشتند. آنها با همدلی کار را برای پیشرفت کشور خویش با تمام قوا شروع کرند و با گذشتن از موانع بسیار به جایی رسیدند که هم اکنون بتوانیم با افتخار بگوییم که با دانش سطح اول دنیا با وجود امکانات کمتر فاصله ی زیادی نداریم. هدف ما همیشه ارتقای دانشگاه از لحاظ کیفیت با وجود اختلاف سلیقه بود و برای نیل به این مهم مجموعه ی همدلی را تشکیل دادیم که هرگز دست از تلاش برنداشت. ارتباط دانشگاه با خارج قطع بود و دانشگاه بدین شکلی که هم اکنون امکان برقراری ارتباط با داخل شهر را دارد، نداشت و ما تلاش کردیم تا این امکانات را برای نگه داری کادر به مرور زمان برقرار کنیم. در زمان جنگ با وجود مشکلات بسیار با تلاش کادر دانشکده ی مکانیک یک زیردریایی ساخته و در خلیج فارس به آب انداخته شد که فقط با داشتن یک کاتالوگ به عنوان اطلاعات قطعات، طراحی شده بود. هم چنین ایشان با مطرح کردن مثال دیگری اشاره کردند که ارتباط با صنعت اکنون مشکل است و باید تسهیل شود و ما برای رسیدن به این هدف باید خودمان را باور کنیم و نسبت به توانایی های خویش احساس مسئولیت داشته باشیم.
پس از این بحث بیست دقیقه ای گفتگویی به صورت پرسش و پاسخ بین دانشحویان و مهمان برقرار شد که مهم ترین پرسش ها از این قرار بود:
1.با توجه به اینکه کار علمی و فرهنگی کاهش یافته است بروز این مشکل را چگونه ارزیابی می کنید آیا کوتاهی از جانب دانشجویان است؟
پاسخ: به نکته ی خوبی اشاره کردید، از نظر من نیز انسان نمی تواند یک بعدی باشد. مسائل فرهنگی هم اهمیت زیادی دارد. اما با وجود همدلی هم کار علمی و هم خودجوشی امکان پذیر است.
2.آیا بهترنیست که ارتباط با صنعت به سمت خدماتی شدن برود؟
پاسخ: دید ما نباید این باشد که ارتباط با صنعت فقط خدماتی است. باید علم را به مرحله ای از ظهور برسانیم که بتوان از آن بهره برد. ارتباط باصنایع فولاد مبارکه سبب شد تا بتوانیم با راه اندازی شهرک های علمی تحقیقاتی به تولید علم بپردازیم.
3.آیا تقسیم امکانات به گرایش های مختلف فیزیک اعم از ذرات بنیادی، هسته ای و ماده چگال عادلانه است؟
پاسخ: مقایسه ی این سه گرایش بدین صورت از نظر من غلط است . به این دلیل که گاهی هزینه ها و نیروها در یک شاخه بیشتر از دیگری است. در چند سال اخیر مشکلات بودجه ای بسیار زیاد بود به همین سبب می بایست اولویت بندی می شد. باید پایه ای را برنامه ریزی کنیم که سازنده باشد. این گفتگوها هم باید سازنده باشد. صرف درددل کردن ما را به جایی نمی رساند .باید دنبال فعالیت دوید. ضمن اینکه همواره در جلسات هیئت رئیسه چنین مشکلاتی مطرح شده و اولویت بندی ها صورت می پذیرد.
4.دانشجویانی را که پتانسیل علمی بالایی دارند چگونه به انجمن های علمی، فرهنگی و ستاره شناسی جذب کنیم تا فضای دانشکده پویاتر شود؟
پاسخ: اینگونه مسائل باید به صورت فراگیرتری مطرح شود. باید فضای همدلی ایجاد کنیم و با تقسیم کار و برنامه ریزی مناسب به اهداف خود برسیم.